Kasia Mazurek

Kitka z nitką


36 Komentarzy

Kombinezon w stylu boho

Och, ile to ja się nakombinowałam, zanim wymyśliłam, co też mogłabym uszyć z tego dwumetrowego kawałka bawełny z borderem po obu stronach. I nie byłoby to takie może wyzwanie, gdyby nie to, że ta bawełna to była lekko elastyczna po długości, a nie szerokości, a realizację pierwotnego pomysłu porzuciłam w chwilę potem, kiedy na stronie ze stylizacjami Burdy zobaczyłam dokładnie taką kieckę, jaką zamierzałam uszyć. Zacznę jednak od początku i jeśli macie ochotę towarzyszyć moim wspomnieniom, zapraszam do lektury. A było to tak…

Jako osoba już kompletnie zbzikowana na punkcie szycia mam wzrok zaprogramowany na wyszukiwanie witryn sklepowych z szyldami „TKANINY” i „PASMANTERIA”. Rozumiecie to, prawda? Kiedy jeżdżę w rodzinne strony, lubię sobie od czasu do czasu zajrzeć do tamtejszych sklepów i zrobić jakieś małe zakupy (z tych zakupów właśnie powstał mój ostatni spodniowo-bluzkowy komplet). Ale co to dopiero jest za radość, kiedy w jakimś nowym miejscu natknę się (albo wręcz specjalnie wyszperam o tym informację w odmętach internetu – ale o tym to już historia na kolejny wpis) na jakiś sklep z tkaninami i to w dodatku całkiem dobrze zaopatrzony. No radość nie ma wtedy granic, a ja nie byłabym sobą, gdybym chociaż nie zerknęła, co tam ciekawego mają. I tak właśnie było tym razem, czyli dwa lata temu, kiedy z plecakiem na plecach i dwuipółatkiem za rączkę wybrałam się pociągiem na weekend do Gdyni, by zażyć nieco morza i kąpieli słonecznych. Okazało się, że tuż za rogiem placyku, przy którym wynajęłyśmy z koleżanką mieszkanie, znajduje się sklep z materiałami wszelakiej maści. Jakież to było szczęście, kiedy okazał się otwarty w sobotę, a ja mogłam zostawić na chwilę koleżankę, dziatwę i oddać się buszowaniu. I tylko ograniczone miejsce w plecaku spowodowało, że kupiłam kawałek dzianiny na bluzkę dla mamy i dwa metry bawełny na sukienkę. Wybrałam ją, ponieważ chciałam koniecznie jeszcze raz uszyć sukienkę podobną do tej, a było to wtedy, kiedy nie podjęłam się jeszcze jej zmniejszania i nie sądziłam, że jeszcze ją założę.

Z planami szycia nowej sukienki wróciłam do domu. I jak już napisałam, plany porzuciłam, gdy przeglądając realizacje modelu 133 z Burdy 8/2012, ujrzałam identyczną sukienkę. Tak właśnie miała wyglądać moja… Zniechęcona materiał wrzuciłam do mojego składu i co jakiś czas wyciągałam z niego, zastanawiając się, co mogłabym z nim zrobić. Moje myśli cały czas krążyły wokół sukienki, ale niezależnie od tego, jaki model bym wybrała (a szukałam rozkloszowanego), w efekcie otrzymałabym sukienkę podobną do tej uszytej przez Barking. Po jakimś czasie porzuciłam wizję rozkloszowanej kiecki na rzecz czegoś bardziej dopasowanego. Ale wciąż się nie mogłam zdecydować, bo taka sukienka wymagałaby podszewki. A ja podszewki nie chciałam. Zaczęłam myśleć znowu i wyszło mi z tego, że mogłabym wykorzystać same bordery do jej uszycia, a wtedy podszewka byłaby zbędna. I już byłam gotowa szyć sukienkę z modelu, który wykorzystałam dwukrotnie (Snowflake i Sztywniara), aż w maju tego roku dopadło mnie nagłe olśnienie. Kombinezon! Kombinezon będzie idealny! DSC09083DSC09081DSC09078DSC09077DSC09092DSC09093

Ponieważ wykroju wówczas odpowiedniego nie miałam (teraz już jest, w licowej Burdzie), punktem wyjścia uczyniłam wykrój na spodenki od tego kombinezonu, skracając nieco ich stan z przodu i bardziej z tyłu oraz dodając rozcięcia na szwach bocznych nogawek. Sprawdziłam, ile mi to zabierze borderu z tkaniny i potem już wiedziałam, co zrobię dalej. Resztę ozdobnych brzegów pocięłam na pasy, które widzicie w postaci ozdobnego wykończenia dekoltu, a górę kombinezonu uszyłam z białego środka. Nie pamiętam już z którego wykroju korzystałam, rysując górę, ale to i tak nie ma większego znaczenia, bo i tak każdy musiałabym przerobić nieznacznie, by móc później naszyć cięte po nitce prostej listwy ozdobne. Początkowo chciałam, żeby były one wiązane na ramionach, ale po zrobieniu kokardy próbnej zmieniłam zdanie, zrobiłam tunele i wciągnęłam sznurki ozdobione koralikami. To samo w pasie. Wiązanie pełni tylko funkcję ozdobną, natomiast do zapasu szwu łączącego górę i dół wszyłam gumę, żeby kombinezon równomiernie się marszczył. Mimo że kombinezon to raczej nieduża forma, z tkaniny, a zwłaszcza borderu zostały mi ledwie ścinki. DSC09126DSC09125DSC09119DSC09121

No i powiem Wam teraz, że w upały to on się sprawdza idealnie. Odsłania dużo, nie klei się do ciała i jest tak lekki, że się wcale o nim nie pamięta, że się go na sobie ma. Na wakacjach to mi się akurat przydał tylko raz i nawet upałów wtedy nie zaznałam, ale teraz, kiedy z nieba leje się żar, to on jest niezastąpiony. No naprawdę lepszego ciuszka to ja sobie nie mogłam z tej tkaniny wymyślić. Jakież to szycie jest kreatywne! Jak mnie cieszą takie udane projekty! DSC09094DSC09095DSC09099DSC09128DSC09130DSC09131

DSC09138

Im bliżej morza, tym bardziej głowę urywało…

Pewnie i Wam przydarzyły się takie długofalowe, ale zakończone sukcesem projekty. Jeśli macie chęć podzielić się ze mną swoimi opowieściami, podlinkujcie w komentarzach swoje posty. Z chęcią u Was pobuszuję.

Pozdrawiam serdecznie, Kasia!

Reklamy


22 Komentarze

Sukienka po tuningu, czyli kombinezon

Z moich osobistych doświadczeń wychodzi, że w tym roku lato było po prostu marne. Ciepłych dni jak na lekarstwo, a kiedy już się trafiły, przyszło mi się kisić w domu z chorym dzieckiem. Nad morzem, które w tym roku wybraliśmy na miejsce spędzenia wakacji, wiało tak, że łeb urywało, porywało namioty, parawany i pojedyncze nieuwiązane sztuki odzieży. Śmiałków rozkładających parasole plażowe zabrakło, bo i po co, skoro słońca brak. Na wszystkie siedem dni, które tam spędziliśmy, padało codziennie i trafił nam się tylko jeden przyzwoity dzień nadający się do zażywania kąpieli słonecznych. Bo kąpiele w morzu tylko dla morsów. Na wszelki wypadek zabraliśmy basen, by chociaż dziecko miało namiastkę morza nad morzem. Niektórzy śmiałkowie próbowali doń skoków na główkę, teraz jednak żałują ułańskiej fantazji ;). DSC06254

A to było tak…DSC06199DSC06203DSC06214DSC06221

A teraz łapka w górę, kto rozpoznaje wzór i pamięta moją porażkową sukienkę. Jeśli nie pamiętacie, zajrzyjcie tutaj gwoli przypomnienia albo zapoznania się z historią sukienki. Dobrze przeczuwacie, że już jej nie ma. Czując oddech zbliżających się wakacji oraz wewnętrzną dojrzałość do zmian, zabrałam się za prucie. Prucie w moim osobistym rankingu ulubionych czynności krawieckich zajmuje chyba ostatnie miejsce. Czasem jednak bez tego ani rusz. Prułam więc kieckę z myślą o wakacyjnym kombinezonie. Zlikwidowałam zaszewki pionowe, pozbyłam się żółtego, pożegnałam rękawy, rozczłonkowałam górę i dół. Następnie, z głową pełną rad, które dostałam w związku z sukienką, przeszłam do zabawy w łamigłówki. W jej efekcie dorobiłam się drugiego w mojej karierze kombinezonu. DSC06229DSC06235DSC06233DSC06299

Radziłyście, by zrezygnować z kopertowego przodu, ale gdy pozbawiłam go rękawów, a zamiast żółtej wypustki dałam czarne listwy, efekt na tyle mnie zadowolił, że postanowiłam to tak zostawić. Zlikwidowałam oczywiście owo nieszczęsne kolanko przygotowane pod wiązanie sukienki. Pas zaakcentowałam także czarnym nurkiem, a nogawki wycięłam ze spódnicy, korzystając z wykroju na poprzedni kombinezon. I tyle w sumie wystarczyło, żeby osiągnąć zadowalający efekt.

Pozdrawiam wesoło, K. 😀


21 Komentarzy

Eksperymenty

Jak robicie zakupy ciuchowe? U mnie to wygląda tak: Wpadam do sklepu, rozglądam się pobieżnie. Jeżeli nic mnie nie zainteresuje, wypadam. Jeśli jednak moje oko wyhaczy* coś interesującego, biorę. Jak uzbieram coś konkretnego i mam czas, idę do przymierzalni. A gdy czasu brak, prosto do kasy. Ale żeby nie było – zawsze pytam, czy zakupy można zwrócić.

* Wyhaczanie polega wybieraniu modeli dobrze znanych, sprawdzonych, bezpiecznych.

Z szyciem to już zupełnie inna sprawa. Z wielkim upodobaniem oraz namaszczeniem oddaję się wertowaniu Burd w te i nazad, a także buszowaniu w sieci, nie spieszę się, zaglądam do mojego składzika tkaninowego i rozważam. Choć zwykle decyduję się na coś, co już dobrze znam, czasem mnie co najdzie i popełniam szaleństwo. Kombinezon. DSC01413DSC01377

Materiał, z którego powstał, kupiłam z przeznaczeniem na sukienkę. Dawno temu. Tak dawno, że mi się odechciało. A Burdę kwietniową nabyłam jak zwykle w marcu i od razu wiedziałam, że kombinezon spod numeru 108 chcę. Już prawie kupiłam na niego len, jak kazali, ale coś mnie tknęło. Wyciągnęłam tę wzorzystość z pudła i uznałam, że to jest to. DSC01391

Uszyłam rozmiar 38, choć na początku miałam wątpliwości, czy będzie odpowiedni (biodra me nieco szersze niż w tabelce). Nie wprowadzałam żadnych modyfikacji w formie, niczego nie musiałam dopasowywać. Można powiedzieć forma idealna. Dałam od siebie tylko trzy małe zatrzaski z przodu, bo nie chciałam, żeby dekolt był za głęboki. DSC01411

Ale, ale. Mam jedną uwagę. Zwłaszcza dla tych, którzy chcieliby sobie też sprawić taki ciuszek. Uważajcie na tę część spodenek, w której zwykle wszywa się zamek. O rozporek mi chodzi. Tu jest taki dosyć ekstrawagancki. Chętnym umożliwia łatwą prezentację bielizny ;). Ja chętna nie byłam, więc tę część bez żalu zaszyłam do mniej więcej 1/3 wysokości. Teraz czuję się zupełnie bezpieczna! DSC01393

Wiecie, co? Jestem naprawdę zadowolona z tego kombinezonu, i tak sobie myślę, że bardzo chętnie będę się w nim latem przechadzać (o ile nadejdzie). Ma wszystkie atrybuty wygodnego ciucha, a do tego wygląda bardzo oryginalnie!DSC01420