Kasia Mazurek

Kitka z nitką


26 Komentarzy

Parka – najpraktyczniejsza kurtka w moim rankingu i szafie

DSC09857

Miesiąc. Miesiąc minął od powzięcia decyzji o szyciu, uszycia i nacieszenia się nową rzeczą do zrobienia zdjęć. Jesień jest jednak do dupy. W moim przypadku czekanie na sprzyjające warunki atmosferyczne do zrobienia sesji, a do tego dogranie innych czynników to trochę jak czekanie chociaż na piątkę w totka. No ale na szczęście mi się udało, więc wreszcie mogę Wam pokazać kurtkę, o której przebąkiwałam już od jakiegoś czasu. DSC09839DSC09838DSC09837DSC09855

Kurtkę uszyłam na podstawie wykroju nr 18 z Ottobre Design Woman 5/2013. Burda mnie swoimi wykrojami nie zachwyciła dostatecznie, poza tym te modele wydawały mi się jakieś takie bardzo obszerne. Zmian w stosunku do wykroju dokonałam niewielkich (nie wciągnęłam gumy w rękawy, nie nabijałam oczek, bo nie miałam sprzętu i trochę inaczej obeszłam się z kapturem), ale to raczej kosmetyka, więc nie ma o czym mówić. Bardziej istotne jest to, że podszewkę wszyłam tak zwyczajnie, a w przepisie było, że należy ją szyć razem z warstwą wierzchnią jak jedną warstwę. I tak naprawdę to tu miałam najwięcej gimnastyki z tym szyciem. A! Kieszenie dolne uszyłam inaczej. Prawdę mówiąc, długo się zastanawiałam, jakie bym chciała mieć te kieszenie. Worków nie chciałam, by uniknąć poszerzania w biodrach. Zasuwanych też nie, bo noszę ręce w kieszeniach i mnie te zamki rysują po nadgarstkach. Naszywane na płasko wydały mi się zbyt zwyczajne, choć jak teraz myślę, to chyba byłyby całkiem ok. Uszyłam jednak jeszcze inne. DSC09869DSC09854DSC09850DSC09846DSC09826

Na parkę wykorzystałam dokładnie te same tkaniny, z których szyłam ostatni zestaw dla syna, wzbogacając ją jednak o tradycyjną podszewkę w rękawach, by swobodnie w kurtkę się odziewać i z niej wyskakiwać. Ponieważ zrezygnowałam z gumy w rękawach, rękawy okazały się nieco przykrótkie. Poratowałam się, wymyślając sobie, że odszyję je paskiem z tkaniny w kratkę. Od siebie dorzuciłam jeszcze naszywki pasujące kolorystycznie do kraty, żeby kurtkę z zewnątrz ożywić. No i powiem Wam, że mi się podoba, ale… DSC09829DSC09845DSC09860DSC09830

… ale jednak się trochę przy szyciu namordowałam. O ile szycie spodni dla syna poszło gładko, o tyle z szyciem kurtki z takiej zwartej i dość sztywnej tkaniny nie szło już tak łatwo. Zszywanie wielu warstw i manewrowanie tym wielkim chałatem na domowej maszynie wymagało sporo ekwilibrystyki. Są więc tu i ówdzie miejsca niedoskonałe, gdzieś mogło pójść troszkę równiej, ale nie do końca wyszło. Prawda jest jednak taka, że widzę to ja i zauważyłybyście Wy, ale zdrowy rozsądek podpowiada, że cała reszta świata niekoniecznie, więc tym razem należało odpuścić. Poza tym podczas szycia kieszeni cierpiałam na jakieś chwilowe zaćmienie umysłu. Pierwsze dwie poszły do kosza, kolejna wyszła dobrze, przy czwartej pomyliłam strony i uszyłam z lewą stroną materiału jako wierzchnią, więc musiałam uszyć piątą. Ale wiadomo, trening czyni mistrza 😉 Dałam też ciała przy listwie odszywającej kaptur. Jeśli dobrze się przyjrzycie, zobaczycie, że odszycie przodu i kaptura nie schodzi się w jednej linii. Wszystko dlatego, że zapomniałam, że w podstawie podszewka i wierzch kurtki stanowią jedną warstwę. Więcej jednak tej kratki nie miałam, zostawiłam, jak jest, plując sobie w brodę z powodu własnego gapiostwa. DSC09840DSC09867DSC09862

Mimo wszystko kurtkę polubiłam. Sprawdza się świetnie nawet w deszczową pogodę, nie przepuszcza wiatru, można z powodzeniem ubrać się pod nią na cebulkę, owinąć grubym swetrzyskiem i nadal jest wygodnie. Zasłania oraz grzeje i nereczkę, i bioderko, a nawet kawałek uda. W kapturze nie wyglądam może przesadnie urodziwie, ale spełnia swoją funkcję, a dzięki temu zmarszczonemu kawałkowi nie zsuwa się z głowy nawet podczas silniejszego wiatru. I tylko rzepy uważam za kiepskie rozwiązanie, bo może i tanie i łatwe do uszycia, ale jednak czepiają się wszystkiego i niszczą kosmate ubrania. Rzepom więc mówię stanowcze nie. DSC09874

A Was pozdrawiam i życzę dużo słońca!

Reklamy


30 Komentarzy

Buzka zwyczajna

DSC09675

W najbliższym czasie nie planuję szyć żadnych sukienek. Nie ma okazji, nie ma weny, nie ma nawet sensownej pogody. Lato mnie zupełnie zniechęciło w tym roku do kiecek. Nie mam nawet tkanin przeznaczonych na ich uszycie. Mam za to jako taki zbiór sukienek, które na dziś wydają się w zupełności zaspokajać moje potrzeby.

Nie mam też za bardzo planów na szycie. To znaczy inaczej. Nie mam ciśnienia, że coś tam koniecznie muszę sobie uszyć, bo inaczej spuchnę albo jaki inny nieciekawy los mnie spotka. Mam zapas tkanin przeznaczony na uszycie różnych rzeczy, ale zamierzam po prostu dać się ponieść chwilowym nastrojom i chęciom. Rozgrzebaną mam parkę i koszulę dla syna, myślę o kardiganie i może jakimś zimowym płaszczu, skoro z trenczem mi nie wyszło. W międzyczasie zapewne wypadnie cały stos innych rzeczy, które wpłyną na to, co i kiedy będę szyć. Postanowiłam za bardzo nic nie planować i cieszyć się chwilą 😉

Działając w ten sposób, naszła mnie właśnie ostatnio chęć na uszycie bluzki. Takiej zwykłej koszulowej, bo w sumie wcale ich jakoś za wiele nie mam, a bardzo lubię. Kupiłam sobie w Natanie tkaninę koszulową i normalnie czuję, że aż muszę ją Wam zareklamować, bo jest fantastyczna! Jest cienka, nie gniecie się za bardzo i jest przemiła w dotyku. Po tym dotykaniu poczułam to! Impuls taki, żeby koniecznie i już uszyć z niej bluzkę. Zależało mi na czymś maksymalnie prostym i z długim rękawem, a że wcale za dużo takich bluzek w Burdzie nie ma (a właściwe to ja nie znalazłam nic dokładnie takiego, na czym mi zależało), to sobie wzięłam wykrój z październikowej Burdy i go dopasowałam do swoich potrzeb.

DSC09670DSC09668DSC09663

Wykrój to model 116 z Burdy 10/2017. Do dyspozycji miałam metr tkaniny (z jakimś jak zwykle dodatkiem od Natana). Zmian wprowadziłam niewiele, ale zmieniły one jednak charakter bluzki. Zrezygnowałam z riuszek oraz zamka błyskawicznego w rozcięciu z obawy, że będzie ciągnął tkaninę w dół. Pogłębiłam dekolt (bo ten na formie Burdy był maleńki, co widać zresztą na zdjęciu z gazety – mam wrażenie, że zamek dziabie modelkę w szyję) i zrobiłam rozcięcie. Obniżyłam też o jakiś centymetr zaszewki, no i wyrysowałam sobie odpowiednie odszycie dekoltu. Samą bluzkę uszyłam raz-dwa, bo i nie ma tu żadnych podchwytliwych miejsc i krawieckich trudności do pokonania. Mankiety wykończyłam guziczkami w kształcie perełek, co możecie obejrzeć na Instagramie, bo do zdjęć w plenerze postanowiłam sobie nonszalancko wywinąć rękawy. Do bluzki założyłam moje różowiutkie spodnie i ten cukierkowy zestaw bardzo mi się spodobał.

DSC09677DSC09674DSC09673DSC09678

Ps. Mój mąż powiedział, a ja akurat w tej materii to się z nim zupełnie zgadzam, że cała ta jesień to mogłaby tak wyglądać aż do wiosny z przerwą tylko na dwa tygodnie śniegu w okolicy świąt (tych grudniowych oczywiście). Na inną to ja się stanowczo nie godzę. DSC09683

Pozdrawiam, Kasia!


29 Komentarzy

Sukienka z kontrafałdami

DSC09589Sukienka, z którą dziś do Was przychodzę, to poniekąd efekt nagłego natchnienia spowodowanego niezbyt zajmującymi obowiązkami zawodowymi, o czym niektórzy z Was już wiedzą, bo sobie konto niedawno na Instagramie założyłam, by pokazywać, co się u mnie dzieje, kiedy nie dzieje się na blogu. Siedziałam sobie więc w pracy, myśli moje krążyły wokół różnych spraw, a najbardziej to mnie ciągnęło w tych myślach w stronę szycia. Niewiele się zastanawiając, wzięłam małe żółte kwadratowe karteczki z przylepcem, cienkopis i nabazgrałam sobie sukienkę. No i kiedy ją już zwizualizowałam, to tak mi się spodobała, że postanowiłam sobie ją uszyć. DSC09584DSC09586DSC09582DSC09590

Za bazę posłużyła mi sukienka z wykroju 121 z Burdy 11/2012. Tym razem jednak zabrałam się do rysowania, krojenia i szycia porządnie, bo zależało mi na idealnym dopasowaniu sukienki (niby zawsze mi zależy, ale nie zawsze mi się chce, a i rezygnacja z szycia modeli próbnych powoduje, że czasami znacznie trudniej osiągnąć zamierzony efekt, zwłaszcza kiedy nie stopniuje się wykroju, tylko poszerza albo zmniejsza tu i ówdzie). Ten wykrój miałam już przetestowany, wiem więc, że rozmiar 38 jest miejscami dla mnie za duży. Z grubsza sprowadza się to do tego, że w pionie powinnam go zachować, a w poziomie zmniejszyć do 36. I tak też zrobiłam, dopasowując podkroje pach do rozmiaru 38, bo w mniejszy moje nieco napakowane ramiona by nie weszły. Wydłużyłam też górną część sukienki o 1 cm, żeby talia wypadała idealnie w pasie. Od siebie już dodałam kształt dekoltu, skróciłam i poszerzyłam rękawy w ich dolnej części, by móc potem wciągnąć w nie gumkę oraz dodałam kokardki, żeby było słodko i uroczo. A z wykroju 116 B z Burdy 8/2013 ściągnęłam pomysł na przesunięcie linii ramienia na plecy. Aha, nie wykańczałam sukienki podszewką, bo rozważam doszycie do niej halki z warstwą tiulu. Ale to kiedyś w bliżej nieokreślonej przyszłości. DSC09594DSC09593DSC09598DSC09620

Sukienkę uszyłam z nie wiadomo czego, ale sztucznego, ładnego, lekko naddającego się, o ciekawej fakturze, no i pudrowobrudnoróżowego. To tkanina, którą przywiozłam sobie z wakacji od tej miłej pani ze sklepu w Wejherowie, o której niedawno wspominałam. Tak się nam dobrze gawędziło, że pani za grosiki dosłownie dodała mi (przynajmniej ja sobie to tak tłumaczę) do tego, co potrzebowałam, końcówkę materiału z belki. Przy szyciu sukienki mogłam więc zaszaleć, a i mam nadzieję, że wystarczy mi go jeszcze na spódniczkę. DSC09610DSC09602DSC09601

I to tyle opowieści. Pozdrawiam serdecznie, Kasia!


32 Komentarze

Francja-elegancja

Ten tydzień, mimo że jego początek był także początkiem mojego urlopu, zaczęliśmy na pełnej petardzie i w szaleńczym biegu. A wszystko dlatego, że nadprogramowy tydzień poprzedzający wyjazd mógł się okazać wakacyjnym tygodniem niezagospodarowanym, czyli w mojej świadomości zupełnie zmarnowanym. Nie mogąc do tego dopuścić, szybko postanowiłam, czym sobie wypełnimy to radosne oczekiwanie na wakacyjny wyjazd. Wymyśliłam sobie odświeżanie. Tym razem jednak nie garderoby, a mieszkania, a konkretnie dziecięcego pokoju i przedpokoju. No i muszę Wam powiedzieć, że czasami to mam jednak wrażenie, że w pracy zawodowej za biurkiem przy komputerze to ja się chyba marnuję. Taki fajny obraz do pokoju synka wymyśliłam, a jak go zrobiliśmy, to się okazało, że wygląda jeszcze lepiej niż w wyobrażeniach :). Siedzieliśmy później po skończonej pracy, przyglądaliśmy się dziełu własnych rąk i puchliśmy z dumy. A dziecko nagrodziło naszą pracę radosnym piskiem.

Kosmiczny obraz

Obraz na płycie kartonowo-gipsowej podświetlany diodami led dla małego fana kosmosu

No i między jednym malowaniem a drugim udało nam się wreszcie zrobić zdjęcia. Proszę Państwa, fanfary! Oto spodnie, których szycie pokazałam w tym poście, a uszyte zostały według modelu 139 z Burdy 8/2012. Napiszę to jeszcze raz, ale to tak dobrze dopasowana do mojej sylwetki forma, że nie będę już szukać żadnej innej, kiedy zachce mi się kolejnych. A w planach na najbliższy czas mam co najmniej jeszcze jedne. DSC08980DSC08989DSC08983

Bluzkę, którą widzicie na zdjęciach, uszyłam właśnie z myślą o noszeniu jej do tych spodni. Ostatnio bowiem przy wyborze rzeczy do uszycia myślę zestawami, żeby mi później było się łatwo ubierać. A uszyłam ją też dlatego, ponieważ już od dawna miałam na pintereście przypięte zdjęcie bluzki z taką kokardą na ramieniu i co na nie patrzyłam, miałam poczucie, że muszę sobie taką uszyć. No to uszyłam, nie korzystając z żadnego wykroju. Narysowałam sobie tę bluzkę sama i uszyłam raz-dwa, bo to najprostsza bluzka z możliwych. DSC08986DSC08991DSC08994DSC09003DSC08999DSC09007DSC08992

I teraz to ja się Wam do czegoś przyznam. Te tkaniny to zupełnie nienaturalne są. Ze mną to jest tak, że jak kupuję przez Internet, to nawet na te syntetyczne patrzeć nie chcę. Ale jak czasem wejdę do stacjonarnego sklepu i coś zobaczę, to już opór przed kupowaniem tego, czego nie kupiłabym w sieci jest jakby mniejszy. A jeśli wchodzę z nastawieniem, że koniecznie muszę coś kupić, to znikają wszelkie opory. I w ten sposób nabyłam właśnie materiały na spodnie i bluzeczkę. Tkanina na spodnie jest dosyć mięsista, nietransparentna i ma dodatek elastanu. Zdaje mi się, że to taka typowa tkanina kostiumowa. Natomiast bluzkę uszyłam z grubej żorżety, która prawą stronę ma powleczoną złotymi drobinkami. I te właśnie drobinki mnie kupiły, a ja kupiłam je. DSC09013DSC09011DSC09012

Powiem Wam, że w tym zestawie to ja się czuję świetnie. Elegancko, ale bardzo wygodnie, w spodniach, ale wciąż bardzo kobieco. I prosto, choć nie nudno. Jestem z moich nowych ubrań bardzo zadowolona i mam ochotę na więcej.DSC09025DSC09028DSC09032DSC09029DSC09037DSC09035DSC09040

Pozdrawiam serdecznie, Kasia!


24 Komentarze

Zmiana kursu, czyli skok w spodniowy bok

Tego lata, choć z sukienkami jestem za pan brat i chętnie je noszę, zdecydowałam ograniczyć nieco ich szycie i uzupełnić szafę o spodnie. Bo sukienek rozmaitych ci u mnie dostatek, a spodni to jednak trochę mniej. Tak bardzo przez to całe szycie zakręciłam się na punkcie sukienek, że spodnie poszły w odstawkę. A ja spodnie bardzo lubię, chętnie noszę i czasami w moim przypadku są lepszym rozwiązaniem niż sukienka. Tylko okazało się, że z ich wyborem u mnie jednak jest dość marnie. Skoro jednak nabrałam już wprawy w szyciu, postanowiłam, że troszkę ich sobie poszyję. Pokazałam już, jak uszyłam jedne spodnie, pokażę Wam teraz siebie. DSC08955

Ale zaraz zaraz. Miały być długie i różowe, a ja tu tymczasem wyskakuję z krótkimi spodenkami, które na pierwszy rzut oka niewiele mają wspólnego z poprzednimi. To ja już Wam szybko zaraz wszystko opowiem. Bo to było tak, że ja te spodnie różowe uszyłam i one sobie wiszą w szafie. Wiszą i czekają na urlop, pogodę i fotografa, bo sobie zdjęcia wymyśliłam nieco dalej od domu. Tak, żeby mi tło pasowało do tego, co mam na sobie. A kiedy już te spodnie uszyłam, to przyszło mi do głowy, że przecież skoro niebawem już mam ten urlop, to przecież ja muszę sobie w końcu uszyć te krótkie spodenki, które sobie zaplanowałam na urlop na lato. Bo na co mi będą krótkie spodenki, jak ja już będę po? No dobra, pewnie by się przydały, ale radość z ich uszycia byłaby pewnie mniejsza. I wymyśliłam sobie spodenki dokładnie takie, jak widzicie na zdjęciach. DSC08957DSC08972DSC08943

A jaki mają związek z poprzednimi? Ano taki, że do ich uszycia wykorzystałam ten sam wykrój, co do różowych spodni, czyli model 139 z Burdy 8/2012 (w ogóle to uważam, że to jeden z lepszych numerów; okładkę mam już całą zwichrowaną od tego ciągłego jego wertowania). Szukałam takiego modelu w innych numerach, ale nie natrafiłam na nic, co byłoby idealną odpowiedzią na moje poszukiwania. Z każdym wykrojem musiałabym trochę popracować i coś przerobić, pomyślałam więc sobie, po co będę ryzykować, wykorzystam to, co mam i znam. Bo muszę się podzielić już tu z Wami informacją taką, że ten model spodni jest dla mnie absolutnie doskonały. Wszystko jest w nim na moją miarę: podkroje, obwody, długości. Wykrój marzenie. Narysowałam więc sobie krótką wersję spodenek, dodałam zakładki, obniżyłam stan o 3 cm i wyrysowałam mankiety, dodałam kieszenie na pupie. No i doszyłam paseczek, żeby wiązać sobie filuterną kokardkę. I tu nawę mąż, który pomagał mi tę upiornie sztywną tkaninę wywrócić na prawą stronę, zastanawiając się, po kiego grzyba cały ten trud, przyznał po wszystkim, że ta kokardka to całkiem fajny detal. DSC08949DSC08951DSC08950DSC08963

Spodenki mają szerokie i dość długie jak na szorty (a może to już bermudy?) nogawki. Dokładnie o takie mi jednak chodziło, bo chciałam czuć się w nich swobodnie i bez skrępowania i ciągłego myślenia o pilnowaniu godności wyginać, wypinać i tarzać, jeśli będzie trzeba, w piachu. Uszyłam je z bawełny z elastanem (kupionej tutaj) i uważam, że tkanina na spodnie nadaje się idealnie, zwłaszcza jesienne. Jest zwarta, mięsista, nie strzępi się podczas pracy. Ale, ło matko jedyna, jak trudno się w nią wbija szpilki, jak ciężko fastryguje. Taka jest zwarta! Palce pokłułam sobie koncertowo i porobiłam odciski. Najważniejsze jednak, że trud się opłacił. Spodenki są dokładnie takie, jak miały być. DSC08964DSC08967DSC08968

Na koniec to Wam jeszcze powiem, że już dawno, aż do tych spodenek, nie przytrafiła mi się żadna przygoda. A tu przyszło mi się znów zmierzyć dziurą wyciętą w przodzie przez owerloka. Kiedy już odkryłam, co sobie znów zaserwowałam, w akcie niemej rozpaczy udałam się do kuchni, ukroiłam kawał ciasta i otworzyłam piwo. Skonsumowałam. Pomogło. Potem wyprułam lewy przód, wykroiłam nowy (jakbym nie miała zapasu materiału, to rozpacz byłaby pewnie dzika i nieokiełznana) i wstawiłam puzzla w odpowiednie miejsce. Dalej poszło jak z płatka. DSC08947

Spodenki z miejsca stały się moimi ulubionymi i tylko żal, że pogoda jest tak marna, że póki co to ich miejsce jest nie na mnie tylko w szafie. Jak zwykle jednak liczę (mam nadzieję, że nie naiwnie) na to, że jak tylko rozpoczną mi się wakacje, to i słońca i ciepła będzie tyle, ile mi trzeba. Czyli najlepiej tyle, ile podczas ostatniej niedzieli, kiedy robiliśmy zdjęcia.