Kasia Mazurek

Kitka z nitką


15 Komentarzy

Buzka zwyczajna

DSC09675

W najbliższym czasie nie planuję szyć żadnych sukienek. Nie ma okazji, nie ma weny, nie ma nawet sensownej pogody. Lato mnie zupełnie zniechęciło w tym roku do kiecek. Nie mam nawet tkanin przeznaczonych na ich uszycie. Mam za to jako taki zbiór sukienek, które na dziś wydają się w zupełności zaspokajać moje potrzeby.

Nie mam też za bardzo planów na szycie. To znaczy inaczej. Nie mam ciśnienia, że coś tam koniecznie muszę sobie uszyć, bo inaczej spuchnę albo jaki inny nieciekawy los mnie spotka. Mam zapas tkanin przeznaczony na uszycie różnych rzeczy, ale zamierzam po prostu dać się ponieść chwilowym nastrojom i chęciom. Rozgrzebaną mam parkę i koszulę dla syna, myślę o kardiganie i może jakimś zimowym płaszczu, skoro z trenczem mi nie wyszło. W międzyczasie zapewne wypadnie cały stos innych rzeczy, które wpłyną na to, co i kiedy będę szyć. Postanowiłam za bardzo nic nie planować i cieszyć się chwilą 😉

Działając w ten sposób, naszła mnie właśnie ostatnio chęć na uszycie bluzki. Takiej zwykłej koszulowej, bo w sumie wcale ich jakoś za wiele nie mam, a bardzo lubię. Kupiłam sobie w Natanie tkaninę koszulową i normalnie czuję, że aż muszę ją Wam zareklamować, bo jest fantastyczna! Jest cienka, nie gniecie się za bardzo i jest przemiła w dotyku. Po tym dotykaniu poczułam to! Impuls taki, żeby koniecznie i już uszyć z niej bluzkę. Zależało mi na czymś maksymalnie prostym i z długim rękawem, a że wcale za dużo takich bluzek w Burdzie nie ma (a właściwe to ja nie znalazłam nic dokładnie takiego, na czym mi zależało), to sobie wzięłam wykrój z październikowej Burdy i go dopasowałam do swoich potrzeb.

DSC09670DSC09668DSC09663

Wykrój to model 116 z Burdy 10/2017. Do dyspozycji miałam metr tkaniny (z jakimś jak zwykle dodatkiem od Natana). Zmian wprowadziłam niewiele, ale zmieniły one jednak charakter bluzki. Zrezygnowałam z riuszek oraz zamka błyskawicznego w rozcięciu z obawy, że będzie ciągnął tkaninę w dół. Pogłębiłam dekolt (bo ten na formie Burdy był maleńki, co widać zresztą na zdjęciu z gazety – mam wrażenie, że zamek dziabie modelkę w szyję) i zrobiłam rozcięcie. Obniżyłam też o jakiś centymetr zaszewki, no i wyrysowałam sobie odpowiednie odszycie dekoltu. Samą bluzkę uszyłam raz-dwa, bo i nie ma tu żadnych podchwytliwych miejsc i krawieckich trudności do pokonania. Mankiety wykończyłam guziczkami w kształcie perełek, co możecie obejrzeć na Instagramie, bo do zdjęć w plenerze postanowiłam sobie nonszalancko wywinąć rękawy. Do bluzki założyłam moje różowiutkie spodnie i ten cukierkowy zestaw bardzo mi się spodobał.

DSC09677DSC09674DSC09673DSC09678

Ps. Mój mąż powiedział, a ja akurat w tej materii to się z nim zupełnie zgadzam, że cała ta jesień to mogłaby tak wyglądać aż do wiosny z przerwą tylko na dwa tygodnie śniegu w okolicy świąt (tych grudniowych oczywiście). Na inną to ja się stanowczo nie godzę. DSC09683

Pozdrawiam, Kasia!

Reklamy


42 Komentarze

Spodnie ciekusy

DSC09625

Ostatnio przychodziłam do Was z samymi sukienkami, choć już jakiś czas temu uszyłam sobie spodnie do ciekania popołudniami po dworze i do załatwiania weekendowych spraw, a i do pracy mogą się nadać, pod warunkiem że je się troszkę bardziej pracowo ogra resztą garderoby. Spodnie uszyłam więc jakiś czas temu z materiałów będących moimi nadmorskimi łowami (ten akurat z textilmara), ale że ciągle były w użyciu, a pogoda wciąż nie rozpieszczała, sporo naczekały się, żeby uwiecznić je na zdjęciach. DSC09632DSC09627DSC09622DSC09623DSC09626DSC09642DSC09636DSC09641DSC09633

Są to spodnie z kategorii tych, które zawsze muszę mieć w szafie, odkąd pierwsze takie kupiłam sobie dawno temu w sieciówce. Są z cieniutkiej lejącej wiskozy (która co prawda w czasie noszenia rozbija się, skutkując zworkowaceniem spodni), mają niezbyt dopasowany fason, ale za to bardzo dopasowany pasek, żeby im na myśl nie przyszło zjeżdżać z tyłka, gdy już się rozbiją po pierwszych paru przysiadach i kilku skłonach. Potrzeba ich uszycia pojawiła się nagle, gdy w spodniach zakupionych dwa sezony temu zauważyłam już takie przeciery, że przy jakimś bardziej zdecydowanym ruchu groziło to najzwyczajniej w świecie nagłym odsłonięciem bielizny w okolicy czterech liter. Za wzór posłużyły spodnie z przecierami (a możecie zerknąć na nie tutaj), a formą wspomogłam się ostatnio przy szyciu spodni mocno eksploatowaną, czyli wykrojem modelu 139 z Burdy 8/2012. Oczywiście dopasowałam go na potrzeby tych spodni, skracając stan, dodając zakładki z przodu i kieszenie z tyłu, a także zwężając nogawki. Więcej pisać nie trzeba. Ocena należy do Was 😉 DSC09541DSC09539DSC09538DSC09547DSC09553

Pozdrawiam ciepło, Kasia!


29 Komentarzy

Sukienka z kontrafałdami

DSC09589Sukienka, z którą dziś do Was przychodzę, to poniekąd efekt nagłego natchnienia spowodowanego niezbyt zajmującymi obowiązkami zawodowymi, o czym niektórzy z Was już wiedzą, bo sobie konto niedawno na Instagramie założyłam, by pokazywać, co się u mnie dzieje, kiedy nie dzieje się na blogu. Siedziałam sobie więc w pracy, myśli moje krążyły wokół różnych spraw, a najbardziej to mnie ciągnęło w tych myślach w stronę szycia. Niewiele się zastanawiając, wzięłam małe żółte kwadratowe karteczki z przylepcem, cienkopis i nabazgrałam sobie sukienkę. No i kiedy ją już zwizualizowałam, to tak mi się spodobała, że postanowiłam sobie ją uszyć. DSC09584DSC09586DSC09582DSC09590

Za bazę posłużyła mi sukienka z wykroju 121 z Burdy 11/2012. Tym razem jednak zabrałam się do rysowania, krojenia i szycia porządnie, bo zależało mi na idealnym dopasowaniu sukienki (niby zawsze mi zależy, ale nie zawsze mi się chce, a i rezygnacja z szycia modeli próbnych powoduje, że czasami znacznie trudniej osiągnąć zamierzony efekt, zwłaszcza kiedy nie stopniuje się wykroju, tylko poszerza albo zmniejsza tu i ówdzie). Ten wykrój miałam już przetestowany, wiem więc, że rozmiar 38 jest miejscami dla mnie za duży. Z grubsza sprowadza się to do tego, że w pionie powinnam go zachować, a w poziomie zmniejszyć do 36. I tak też zrobiłam, dopasowując podkroje pach do rozmiaru 38, bo w mniejszy moje nieco napakowane ramiona by nie weszły. Wydłużyłam też górną część sukienki o 1 cm, żeby talia wypadała idealnie w pasie. Od siebie już dodałam kształt dekoltu, skróciłam i poszerzyłam rękawy w ich dolnej części, by móc potem wciągnąć w nie gumkę oraz dodałam kokardki, żeby było słodko i uroczo. A z wykroju 116 B z Burdy 8/2013 ściągnęłam pomysł na przesunięcie linii ramienia na plecy. Aha, nie wykańczałam sukienki podszewką, bo rozważam doszycie do niej halki z warstwą tiulu. Ale to kiedyś w bliżej nieokreślonej przyszłości. DSC09594DSC09593DSC09598DSC09620

Sukienkę uszyłam z nie wiadomo czego, ale sztucznego, ładnego, lekko naddającego się, o ciekawej fakturze, no i pudrowobrudnoróżowego. To tkanina, którą przywiozłam sobie z wakacji od tej miłej pani ze sklepu w Wejherowie, o której niedawno wspominałam. Tak się nam dobrze gawędziło, że pani za grosiki dosłownie dodała mi (przynajmniej ja sobie to tak tłumaczę) do tego, co potrzebowałam, końcówkę materiału z belki. Przy szyciu sukienki mogłam więc zaszaleć, a i mam nadzieję, że wystarczy mi go jeszcze na spódniczkę. DSC09610DSC09602DSC09601

I to tyle opowieści. Pozdrawiam serdecznie, Kasia!


32 Komentarze

Sukienka jednorazowa

Wiecie co, dzieje się ostatnio u mnie. Dzieje na tyle dużo, że z szyciem nieco przyhamowałam, ale nie znaczy, że zupełnie je porzuciłam. Bo jak człowiek uzależniony, to organizm w końcu zaczyna się domagać. No i mój zaczął. Zajrzałam więc do moich szmatek, pomyślałam o tym, co czeka mnie w najbliższym czasie, i postanowiłam, że uszyję sobie nieskomplikowaną sukienkę na najbliższą uroczystość rodzinną. DSC09471

W ruch poszła więc koronka, dzianina punto i wykrój 116 B z Burdy 8/2013. Materiały kupiłam stacjonarnie, na szybko i na inną okazję, na którą w końcu nie zdążyłam uszyć sukienki, i tak sobie leżały, czekając na swój czas. Jak widzicie, wykrój nieco zmodyfikowałam, ale jeszcze nie na tyle, by nie rozpoznać w nim pierwowzoru. Dekolt zrobiłam bez rozcięcia, za to w serek, a przód spódnicy przerobiłam na ołówek. No i skróciłam rękaw. Poszło szybko, bezboleśnie i bez niespodzianek, ale jak to bywa – do czasu. DSC09465DSC09464DSC09469DSC09467DSC09466

Otóż po uszyciu sukienki, jako że tkaniny dość sporo przeleżały w szafie, a potem zamiatały podłogę, której przed krojeniem nie przygotowałam jak zwykle do pracy, bo gdybym zajęła się tym, to już z szycia nic by mi nie wyszło, postanowiłam sukienkę przeprać. Ale było późno, na ręczne pranie nie miałam ochoty, wrzuciłam kieckę do pralki na delikatne pranie. A wyjęłam kulkę. Nawet aż tak bardzo się nie zmartwiłam, jak to mam w zwyczaju, że serce staje, nogi wacieją, a ciało oblewa zimny pot. Chciałam poszyć, poszyłam, a że wyszło, jak wyszło, trudno. Bo wyszło tak, że ta koronka zachowała się mniej więcej jak rajstopy wrzucone do pralki, tzn. pozaciągały się takie cienkie niteczki oplatające sznureczki, z których zrobiony jest wzorek na koronce. A do tego okazało się, że wnętrze tego ozdobnego sznureczka, co to wije się po koronce niczym bluszczowe wąsy, jest białe! No więc ta biel wylazła punktowo we wszystkich miejscach, gdzie szwy nie zostały ukryte w dzianinie, czyli na bokach spódnicy i rękawkach. DSC09472DSC09474

No dobra, wcale nie trudno. Trochę się zmartwiłam, tym bardziej że inne koronkowe rzeczy w pralce piorę i nic im się nie działo. Postanowiłam coś z tą sukienką zrobić. Pozaciągane nitki wyciągnęłam, a białe kłębuszki zwichrzonego sznurka z zapasów powycinałam. Uznałam, że na raz się nada, a przynajmniej do następnego prania. A jakby co, to wytnę rękawy i wykończę podkroje lamówką, a szwy boczne w sukience i koronce zszyję razem. Tylko nie wiem, czy naprawdę będzie mi się chciało. I czy to warto… DSC09488DSC09485DSC09491

Taki ładny weekend się trafił, a mój fotograf się szkoli. Co za pech. Zdjęcia robiliśmy wczoraj przy ostatnich promieniach zachodzącego słońca. Na szczęście pogodne niebo i brak chmur wystarczyły, by zdjęcia wyszły w miarę ostre i można było na nich co nieco zobaczyć. Dziś znów fotografa brak, a ja mam jeszcze jedne spodnie do pokazania. Ale może znów popołudnie okaże się łaskawe i zasobne w słońce. DSC09489DSC09478DSC09492

Pozdrawiam serdecznie, Kasia!


35 Komentarzy

Prawie jak Lois Lane – sukienka w stylu lat 60.

Ja się nie skarżę. Ja tylko piszę, jak było. Ja nawet muszę powiedzieć, że gdyby nie ta nienajlepsza pogoda na wakacjach, to nie przyszłoby mi pewnie do głowy, żeby zawracać sobie ją myślą o materiałowych zakupach. I to nie, że tak na miejscu, bo o! wpadł mi w oko sklep z tkaninami przy okazji spaceru nadmorską promenadą, bo czego jak czego, ale sklepów z materiałami to na nadbałtyckich straganach akurat się nie znajdzie. Ja sobie pomyślałam, że skoro już tak sobie podczas tego deszczowego dnia jeździmy po tym Pomorzu, to może w drodze powrotnej do naszego wakacyjnego domku zatoczylibyśmy sobie jakieś takie kółeczko większe bądź mniejsze, żebym tej wakacyjnej radości z przywleczenia ze sobą suwenirów do domu zaznała, skoro nie dane mi było zaznać wakacyjnej opalenizny. I nawet kół zataczać nie musieliśmy, bo sklep z tkaninami to mi się trafił w Wejherowie właściwie przy drodze wiodącej do domku. W ostatniej chwili udało mi się złapać panią, która właśnie swój przybytek zamykała, ale jak jej opowiedziałam, że szukam pocieszenia w materiałowych zakupach, to mi sklep otworzyła i ucięłyśmy sobie miłą pogawędkę. Pocieszona bowiem znalezieniem się otoczeniu ze wszech miar przyjaznym, głaskając tkaniny i rozważając, która spełniłaby moje oczekiwania, rozluźniłam się i opowiedziałam pani o moich upodobaniach zakupowych. Od słowa do słowa doszłyśmy do sklepu Textilmar, ale też do wyboru pięknej tkaniny, którą pokażę dopiero, jak z niej uszyję sukienkę. Od pani dowiedziałam się, że ten sklep w Gdyni, niemalże obok którego będziemy przejeżdżać w drodze powrotnej z wakacji, to jest nie tylko internetowy, a w dodatku jest otwarty w sobotę. Kolejne więc wakacyjne zakupy zaplanowałam z premedytacją. Rodzina postawiona w stan gotowości stawiła się w sobotni poranek w miejscu zbiórki i po krótkim pożegnalnym apelu ruszyliśmy w drogę. Sklep został odwiedzony, zakupy zrobione, a tkaniny wygłaskane, by na przyszłość wiedzieć, co czym jest. DSC09299DSC09303DSC09302

Na sukienkę z dzisiejszego wpisu wybrałam żorżetę marchiano prawdopodobnie w kolorze latte, ale nie jestem pewna na sto procent. Jest zdecydowanie grubsza niż być powinna dla tego rodzaju sukienki, ale nic cieńszego, lejącego, nietransparentnego nie znalazłam. Postanowiłam więc zaryzykować. Sukienka zaś to model 115 z Burdy 8/2017. Od razu wiedziałam, że będę chciała ją uszyć. Kiedy więc wróciłam do domu, zabrałam się za szycie. I teraz coś Wam powiem. Myślałam sobie, że skoro przez najbliższy tydzień wyzwolona będę z obowiązków względem dziecka, bo dziecko bawiło u dziadków na wsi, to ja szyciowe góry normalnie przeniosę z tego nadmiaru czasu wolnego. Znaczy górę tkanin, które mi zalegają, zamienię na górę nowych ubrań. I wiecie co? Pomyliłam się tak, że aż szkoda gadać! Człowiek to jednak sam siebie potrafi zaskoczyć. Może to upał, a może jednak coś innego, ale dłubałam sobie tę sukieneczkę przez kilka dni nieśpiesznie, po kawalątku i w efekcie tego podczas nieobecności dziecka uszyłam tylko ją. Czyli jednak chyba wolę powoli, bez presji i ścigania się sama ze sobą. DSC09305DSC09314DSC09327DSC09318

W każdym razie sukienka jest. W pierwotnej wersji uszyłam ją z tymi marszczonymi główkami rękawów, ale przy tkaninie tej grubości wyglądało to koszmarnie. Przezwyciężyłam więc swoją niechęć do prucia i postanowiłam poprawić te rękawy. Najpierw poczyniłam tak jak Anetta ze swoją sukienką, ale nadal było licho, więc poszłam na całość i zlikwidowałam całe marszczenie. Odrysowałam sobie główkę od tego wykroju, wdałam i wszyłam rękawy. I teraz to ja już nie mam uwag. DSC09332DSC09338DSC09429DSC09430

Podczas szycia sukienki gdzieś w TV mignął mi „Superman” z 1978 roku. Popatrzyłam, łezka w oku się zakręciła, wszak dziecięciem będąc, oglądałam. Kiedy zaś zobaczyłam Lois Lane w jednej ze swoich kreacji, od razu skojarzyła mi się z tą sukienką. I choć Burda umieszcza ten fason gdzieś w latach 60., to i pod koniec lat 70. nadal nie byłby passe. Pierwsze co rzuca się w oczy, to właśnie te szerokie marszczone rękawy. Ale i to wiązanie jest bardzo częstym elementem strojów z tamtych lat. Od początku szyłam je z założeniem, że nie będę go wiązać ciasno wokół szyi, bo nie lubię nosić niczego tak blisko niej, a poza tym nie robi to dobrze mojej sylwetce, ale do zdjęć na chwilkę się oplątałam. No i teraz mam grzeczną sukienkę do biura ;).DSC09431DSC09432

Pozdrawiam serdecznie, Kasia!